دريافت متن کامل مقالهتحقيقات انجام شده:
آسیبهای ناشی از تصادفات در کودکان (منتشر شده در مجله جراحی استخوان و مفاصل ایران، دوره چهارم، شماره 3 (شماره مسلسل 15)، بهار 1385، صفحههای 6-1 )
مجريان: دكتر مهزاد جاويد، دکتر غلامحسین شاهچراغی، دکتر فریور عبداللهزادهلاهیجی، دکتر عزیز احمدی، دکتر افشین فرهادی، دکتر غلامعلی عکاشه.
خلاصه
پيشزمينه: هدف از اين مطالعه بررسي مكانيسمهاي شايع تروماي اطفال در اثر تصادفات رانندگي در شهر بزرگ تهران، به عنوان نمونهاي از شهرهاي ايران و پيشنهاد راه كارهايي جهت جلوگيري از مشكلات عوارض ناشي از آن بود.
مواد و روشها: مطالعه آزمايشي در 3 مركز تروماي اطفال تهران توسط انجمن ارتوپدي ايران آغاز گرديد. تمام بيماران 14 سال یا كوچكتر كه در اثر تصادف به اين بيمارستانها منتقل ميشدند و دچار آسيب بدني شده بودند، در طول 24 ساعت شبانهروز توسط پزشكان عمومي، بررسي ميشدند و فرمهای مخصوص تکمیل میگردید. اين بررسي در يك ماه از هر فصل سال گذشته انجام شد.
يافتهها: از كل 318 كودك مراجعه كننده به اورژانس بیمارستانها به دليل تصادف، 7289 نفر دچار آسيبهاي مختلف بدني بودند (215 پسر و72 دختر). در 151 بيمار آسيب به سيستم استخوانيـ عضلاني و در 31 بيمار نیز هیچگونه آسیب بدنی واضحی وجود نداشت. 6/33% بیماران نیز دچار تروماهاي متعدد شده بودند. 8/52% تصادفات در بهار و تابستان 7/21% در پاييز و 5/25% در زمستان رخ داد. محل حادثه در 71% در خيابان، 5/17% در كوچه و 5/12% در جاده و 65% در هنگام شب و 35% در روز بود. مكانيسم تروما در 7/33% موارد به علت تصادف بين موتورسيكلت و عابر پياده و در 9/31% بين ماشين و عابر پياده بود.
آسیبهای استخوانی شامل شكستگي تيبيا و فيبولا (62 مورد)، فمور (25 مورد)، ساعد (18 مورد) و هومروس (11 مورد) به ترتیب شیوع بودند. 24% بيماران با آمبولانس به بيمارستان منتقل شده و بقيه توسط مردم يا خانواده بيمار رسانده شده بودند.
نتيجهگيري: كودكان در معرض آسيبهاي شديدي در اثر تصادفات درون شهري ميباشند كه علت آن عدم اطلاعرساني و آموزش كودكان و بزرگسالان در مورد مقررات راهنمايي و رانندگي است. بررسي وضعيت ايمني رانندگي در شهر بزرگ تهران ضروري است و بايد راهگشاي بررسي مشابه در ساير شهرهاي بزرگ در كشورهاي در حال توسعه باشد.
آسيبهاي دست در تروماهاي صنعتي (منتشر شده در مجله جراحی استخوان و مفاصل ایران، دوره چهارم، شماره 2 (شماره مسلسل14)، زمستان 1384، صفحههای 122-117 )
مجريان: دکتر افشین فرهادی، دكتر مهزاد جاويد، دکتر غلامحسین شاهچراغی، دکتر فریور عبداللهزادهلاهیجی، دکتر عزیز احمدی، دکتر غلامعلی عکاشه.
خلاصه
پيشزمينه: آسيبهاي دست جزء شايعترين آسيبهاي بدن میباشند و حدود 28% تروماهاي آسيبهاي اسكلتي ـ عضلاني را تشكيل ميدهند و ميتوانند باعث ناتوانی و محروميت دايمي از كار شوند. اين ضايعاتي در افراد جوان شايعتر بوده و بيشتر در طي فعاليتهاي صنعتي رخ ميدهند. نوع ضايعه و نحوه درمان آن نقش مهمي در ناتواني ايجاد شده دارد. به همين دليل بررسي علل ايجاد چنين آسيبهايي ميتواند در پيشگيري آنها در كشور ما نقش مهمي داشته باشد.
مواد و روشها: يك مطالعه مقطعي بهعنوان طرح مقدماتي به مدت سه ماه در دو مركز درماني تهران كه مراجعين بيشتري در رابطه با مشكلات دست دارند، انجام گرفت. در اين مقطع زماني، تمام آسيبهاي صنعتي دست توسط 6 دانشجوي سال آخر پزشكي تحت بررسي قرار گرفتند. اطلاعات كاملي در بدو ورود به اورژانس در ارتباط با نوع وسيله ايجاد كننده آسيب، وجود يا عدم وجود وسايل ايمني در هنگام كار، نوع آسيب، نوع و سرعت دريافت كمكهاي اوليه، زمان دريافت معالجات تخصصي و غيره گردآوري شد. نوع و شدت آسيب از معاينات متخصص جراحي دست جمعآوري گرديد. دادهها با استفاده از روشهاي آماري تجزيه و تحليل شدند.
يافتهها: 128 بیمار پياپي با آسيب صنعتي دست بررسي شدند. ميانگين سني 9/28 سال (77-15) بود. همگي به جز يك بيمار مرد بودند. كليه بيماران آسيبهاي ايزوله (فقط مربوط به دست) داشتند. از اين تعداد فقط 6/40% (52 نفر) پانسمان مناسب داشتند؛ 7/90% (116 نفر) با دستگاههاي فشاري و بُرنده ايجاد شده بودند. 82% (105 نفر) در شيفت كاري صبح و 6/47% (61 نفر) در ميانه شیفت كاري بهوجود آمده بودند. آسيبهاي ایجاد شده شامل: شكستگي (33%، 43 نفر)، ضايعه تاندوني (40%، 52 نفر)، قطع انگشت يا عضو (2/17%، 22 نفر)، و لهشدگي متوسط (20%، 26 نفر) بود. 3/70% (90 نفر) خدمات درماني را كمتر از 6 ساعت پس از ورود به بيمارستان دريافت كرده بودند. افراد آسيبديده بهطور متوسط 5/13 ماه سابقه كار با آن دستگاه داشتند.
نتيجهگيري: تقريباً همه آسيبهاي صنعتي دست در مراكز بررسي شده در مردان و در ساعات اوليه كار بهوجود ميآيند. وسايل ايمني كار فقط در حدود يكسوم موارد بهكار گرفته شده بود. مراجعه به مراكز تخصصي دست با تأخير انجام پذيرفته و درصد قطع انگشت يا عضو بالا بود و تجربه كاري كارگر از نظر زماني تأثير چنداني در ايجاد آسيب نداشت.
تحقيقات در حال انجام:
قطع عضو ناشی از آسيبهای جنگی
ايجاد بانک اطلاعاتی تعويض مفاصل